ای چون لبِ لعلِ تو شکر نی  بادام چو چشمت ای پسر نی

جز سوی تو میل دگرم نیست  جز در رخ تو مرا نظـر نی

خوبان جهان همه بدیــــدم  مثل تو به چابکی دگـر نی

پیران جهان نشان ندادنــد چون تو دگری به هیچ قرنی

ای آنکه به باغ دلبری بـر  چون قد خوشِ تو یک شجر نی

چندین شجرِ وفا نشانـــدم  وز وصل تو ذره ای ثمـر نی

آوازه ی من ز عرش بگذشـت  وز درد دلم تو را خبـر نی

از رفتن من غمت نباشــــد  از آمدن تو خود اثــر نی

باز آیم اگر دهی اجــازت  ای راحتِ جانِ من، وگـر نی

بنشینم و صبر پیش گیـــرم  دنباله ی کارِ خویش گیـرم