چون سنگها صدای مراگوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده همآغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت که مرانوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

برسینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها, فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟