عشق روح را پیش از فنای جسم به مرحله ای از علو زود گذر بالا می برد.  عشق از نگاه شعر چشمه ای است که  جاودانه از دل انسان می جوشد.

عشق با دلداری خارج از حد بیان دلها را گرم می کند. این گرمی در عاشقی بیشتر از معشوقی است.

شدت و هیجان عشق در زن کمتر از مرد است ولی پهنای میدان آن بیشتر است و همه ی گوشه ها و زوایای زندگی او را می گیرد.

زن فقط وقتی زنده است که معشوق باشد و توجه به او مایه ی حیات است.