خیلی وقت بود که نبودم مشکل داشتم مشکلم حل نشده ولی خوب می توانم گاه گاهی به وبم سربزنم.

هیچ کس ویرانیم را حس نکرد

وسعت تنهاییم را حس نکرد

در میان خنده های تلخ من

گریه های پنهانیم را حس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بی کس ماندنم را حس نکرد

آن که با اغاز من مانوس بود

لحظه ی پایانیم را حس نکرد

ای چون لبِ لعلِ تو شکر نی  بادام چو چشمت ای پسر نی

جز سوی تو میل دگرم نیست  جز در رخ تو مرا نظـر نی

خوبان جهان همه بدیــــدم  مثل تو به چابکی دگـر نی

پیران جهان نشان ندادنــد چون تو دگری به هیچ قرنی

ای آنکه به باغ دلبری بـر  چون قد خوشِ تو یک شجر نی

چندین شجرِ وفا نشانـــدم  وز وصل تو ذره ای ثمـر نی

آوازه ی من ز عرش بگذشـت  وز درد دلم تو را خبـر نی

از رفتن من غمت نباشــــد  از آمدن تو خود اثــر نی

باز آیم اگر دهی اجــازت  ای راحتِ جانِ من، وگـر نی

بنشینم و صبر پیش گیـــرم  دنباله ی کارِ خویش گیـرم

بیم است که سودایت دیوانه کند ما را

در شهر به بدنامی افسانه کند ما را

من می زده ی دوشت شاید که خیال تو

امروز به یک ساغر مستانه کند ما را

بهر تو ز عقل و دل بیگانه شدم آری

ترسم که غمت از جان بیگانه کند ما را

سلام حضور همه دوستان گلم

از اینکه سراغم را گرفتید خیلی ممنون این روزها خیلی سرم شلوغ است.

یک اتفاق بسیار مهم برایم در این روزها  افتاده نمی دانم شاید هم از گذشته های دور این اتفاق افتاده باشد ولی من الآن دانستم.

در این آواخر خیلی حرف های در باره عشق شنیده بودم در باره آثار و علایم آن در یک شخص ولی باورم نمی شد چون هیچ وقت به این فکر نکرده بودم

هیچ وقت فکر نکرده بودم که روزی خودم اسیر آن شوم.

یک دوستی داشتم که فرسخ ها از من دور زندگی می کند که صرف ارتباط از طریق تلفن و ایمل داشتیم. شنیده بودم که وقتی کسی را که عاشقش هستی بیبینی ضربان قلبت بیشتر می شود و گویا صدای قلب خود را می شنوی الآن من هم این طور هستم.

 شاید بگوید که چطور اون را می بینی اون که از تو دور است؟

وقتی به عکسش نگاه می کنم و وقتی که از طریق وب کم نگاهش می کنم این احساس برایم دست می دهد.

با شنیدن آواز او آرامیشی برایم دست می دهد.

شنیده بودم که عشق آنست که بهش نرسی. ولی من هرگز این را قبول ندارم چون مطمئنم که زندگی بدون او برایم اگر ناممکن نگویم می توانم بگویم که خیلی سخت است و این فکر و اندیشه را هرگز قبول ندارم.

هم چیزم شده به هیچ چیز جز او فکر کرده نمی توانم خلاصه عاشق شدم.

  من ع ا ش ق شدم

ای پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار

 
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من

عشق روح را پیش از فنای جسم به مرحله ای از علو زود گذر بالا می برد.  عشق از نگاه شعر چشمه ای است که  جاودانه از دل انسان می جوشد.

عشق با دلداری خارج از حد بیان دلها را گرم می کند. این گرمی در عاشقی بیشتر از معشوقی است.

شدت و هیجان عشق در زن کمتر از مرد است ولی پهنای میدان آن بیشتر است و همه ی گوشه ها و زوایای زندگی او را می گیرد.

زن فقط وقتی زنده است که معشوق باشد و توجه به او مایه ی حیات است.

آن يار كه عهد دوستداري بشكست --- مي رفت و منش گرفته دامن در دست

مي گفت دگر باره به خوابم بينــي --- پنداشت كه بعد از او مرا خوابي هست

***

من چـــاكـــر آنم كه دلـــي بربايـــــــــــــــــد --- يا دل به كسي دهد كه جان آسايد

آن كس كه نه عاشق و نه معشوق كسي است --- در ملك خداي اگر نباشد شايــــد

چنديست ميان آتـش و آبــــم     يارا! نكند مرا فراموش كني

هرگاه عشق به سوي شما اشاره كند، از او پيروي كنيد،

هرچند كه راه هايش دشوار و پرنشيب باشد.

اگر شما را با بال هايش در آغوش بگيرد، از او پيروي كنيد،

هرچند شمشيري كه در ميان پرهايش نهفته است بر 

شما زخم وارد سازد.

اگر عشق با شما سخن گويد، او را باور كنيد،

هرچند صدايش روياهايتان را آشفته سازد.

و مانند باد شمالي (باد سرد) بوستان را برآشوبد

زيرا هرگاه عشق به شما رهايي بخشد، به صليبتان

مي كشد.

و همان دم كه شما را رشد دهد شاخه هاي

خشك تان را هرس مي كند.

و همان دم كه به سوي بلندترين درخت زندگي تان

مي خزد و شاخه هاي لرزان نازكش را در برابر خورشيد

 در آغوش مي گيرد،

به ريشه هاي چسبيده در خاك نيز مي خزد و آن را در

 آرامش شب به اهتزاز در مي آورد.

آنگاه شما را مي كوبد تا از پوسته در آييد و عريان

شويد.

و در غربان مي كشد تا رهايي يابيد.

و آسيابتان مي كند تا مانند برف سفيد شويد.

و با اشكهايش خميرتان مي كند تا نرم گرديد.

آنگاه شما را به آتش مقدس خويش مي سپارد،

تا نان مقدس و آسماني شويد.

عشق، اين كارها را با شما مي كند تا اسرار دل هايتان

را درك كنيد،

و با اين ادراك پاره اي از قلب زندگي گرديد.

اما اگر بيمناك شويد و تلاشتان در عشق تنها براي

آسايش و لذت محدود باشد،

پس بهتر است كه برهنگي تان را بپوشانيد،

و از خرمن گاه عشق بيرون آييد،

و وارد جهاني شويد تا همچنان بخنديد،

اما نه با همه ي خنده هايتان.

و بگرييد، اما نه با همه ي اشك هايتان.

عشق چيزي جز خودش نمي دهد و چيزي جز از

خود نمي ستاند.

عشق چيزي ندارد و نمي خواهد از آنِ ديگري باشد،

زيرا به خود بسنده است.

اما شما!

هرگز گما مبريد كه مي توانيد بر عشق چيره

شويد،

زيرا اگر محبت در شما شايستگي بيند، بر راهتان چيره مي شود.

عشق خواسته اي جز به كمال رساندن خويش ندارد.

اما چون عاشق شويد، خواسته هاي ويژه بايد داشته باشيد،

خواسته هايتان چنين بايد:

آب شويد

و همچون جويباري جوشان برگوش شب نغمه سر

دهيد

و در آخرين پيچش مهر،

از اندوه خير دهيد.

ادراك حقيقي شما در سوداي دل عاشقانه زخم

مي زند،

و خونتان با خرسندي سرازير مي گردد.

با قلبي بال دار در هنگام سحر بيدار شويد

و براي روز عاشقي سپاس گوييد.

به هنگام نيمروز آسوده باشيد

و با خوشتن مناجات كنيد

و شامگاه با سپاس به خانه بازگرديد

آنگاه

براي معشوق از ته دل نيايش كنيد

و سروده ي ستايش را برلب هايتان نقش بنديد

و بخوابيد!

چون سنگها صدای مراگوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه سبز نوازش است

با برگ های مرده همآغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلائی مرداب خون من

خوش باد مستیت که مرانوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را

برسینه می فشاری و خاموش می کنی

در سایه ها, فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟